मृत्यंजय मी
व्यथा मांडू कशी समजत नाही
शब्दांची घडी नीट बसत नाही
किती आक्रोश अंतरी माझ्या
याला काही मोजमाप नाही
उच्च आभूषणे मिरवण्यास होती
सोबतीला मात्र अवहेलनाच होती
असूनी पुत्र मी लोहगोलाचा
लाभला सहवास सदैव काळोखाचा
नात्यांच्यात असून ज्येष्ठ मी
कनिष्ठ म्हणून हिणवला गेलो मी
शापित आयुष्य जगण्यासाठी
फक्त का जन्मास आलो मी
असे आयुष्य न कोणाच्या भाळी यावे
कर्ण म्हणून कोणी न जन्मा यावे
कवचकुंडलाचे असूनही वरदान
आयुष्य माझे जाहले पायदान
रणांगणी आता निपचीत पडलो होतो
तृप्त मी आता, मरणासन्न जरी होतो
तुच्छ जन्माचे सार्थक आज झाले होते
याचक म्हणून साक्षात इंद्र अवतरले होते
कर्णच प्रत्येकाचा सखा होतो
एकमात्र कर्णापरी दाता होतो
कृष्ण अर्जुन पांडव होतील बहु
मृत्युंजय मी एकटाच होतो…..
मयुरेश आडकर, वांगणी, बदलापूर
मनापासून धन्यवाद.