माझी आई

माझी आई

आई असते देवाची देणगी
पाठीवर हात अन् विश्वासाचा घाट

प्रतिबिंबात तिच्या मी दिसते उठून
म्हणून स्वभाव तिचा आहे माझ्यात लपून

खूप सोसलेस दुःख तू
देताना मला जन्म
कधीच केले नाहीस
कोणतेही वाईट कर्म

होतीस तू प्रेमळ खूप बोलक्या स्वभावाची
म्हणून होतीस तू महिला सरपंच
तीन गावांची

खूप चांगले शिकवलेस मला
केलेस तू संस्कार
होतीसच तू अशी की
विसरू नाही शकणार

गावात मला बोलतात
उज्वलाची ‘लेक लाडकी’ आली
तू आम्हा सर्वांपासून
एवढ्या दूर का गेली?

होत्या तुझ्या खूप इच्छा
रंगवली होतीस स्वप्ने
तुझ्या आठवणीत आम्हा
येते खूप खूप रडणे

तुझ्या हातच्या जेवणाची
आठवण येते खूप
पण काय करणार
ताटात येईल ते खाते गपचूप

झोप लागत नाही
आम्हा दोघाना
मनातल्या मनात बोलत असतो
रात्र काही सरेना

ओरडायचीस मला
‘दियू अभ्यास कर’
मी पहात बसायचे
मोबाईल दिवसभर

सोडून मला गेलीस तू
वयाच्या पंधराव्या वर्षात
पुढे कसं जगू
तुझ्याविना या जगात

तुझ्यावर लिहिली आहे आज मी पहिली कविता
तू मात्र नाहीस ती ऐकायला
जिथे कोठे आहेस तेथून
विसरू नको शाब्बासकी द्यायला

कु. दिया दिनेश वारेकर, माणगाव