कुंपण

कुंपण

    नसेल जिथे दुःखास स्पर्श 
   नसेल कुठला आघात – प्रघात
    जावे वाटे अशा ठिकाणी ,दूर
    सर्वांपासून लांब एकांतात..

       रोजच इथं घडी – घडीला 
       वेदना , व्याकुळता, घुसमट
       त्यासवेच लढता लढता इथं
       सार्याचीच होत असते घुसमट..

      दाखवली जाते माणुसकी ,पण
      घेण्यास स्वाभिमान आडवा येतो
      न  ती घ्यावी तर परिस्थिती ने 
       व्यथेने मनाचा कोंडमारा होतो..

     वाटे शेवटी असंही, कि नसावं कुणी
     परिचित , ना आपलं ओळखीचं
     कधीही ना मग दुखावेल मन , ना आपलं 
   ना कुणाचंच , असंच असावं आपलं कुंपण..||
         
वर्षा मेहेंदर्गे, आकुर्ली,
नवीन पनवेल