मित्र

मित्र

जलदांच्याही कळपामध्ये
हळूच डोके वरती घेतो
मिनाराच्या भालावरती
तिलक करून निघून जातो

कसे असावे आपलेच ते
पुनः प्रश्न विचारत जातो
गर्दीत राहूनही आपले
वर्चस्व वेगळे सांगून जातो

काय म्हणावे कसे उमजते
प्रश्ना मागे एक उत्तर देतो
विसाव्याला क्षितिजावरती
अलवार पणे झुकून जातो

कोण आहे काय आहे
हरएक आतो समजून जातो
सूर्यदेव तो देव म्हणूनही
सर्वस्व त्याचे वाटुन जातो

नभावरच्या छटांनाही
हेच कार्य लेखुन देतो
निसर्गाचे चक्र सारे
फिरवायला पुन्हा उगवतो

• स्वानंद नंदकुमार मराठे, पुणे
  .